Andrew Ornoch: 23 minuten in het zwart-wit

De kans is groot dat Rob Friend de enige Canadese Heraclied is die je kent, de spits die in het seizoen 2006-2007 voor een half jaar gehuurd werd van sc Heerenveen. Toch kwam er nog een Canadees uit voor Heracles, namelijk Andrew Ornoch. Uit tegen VVV-Venlo in september 2009 maakt hij zijn eerste en enige minuten in het zwart-wit.

Een paar maanden ervoor, toen nog bij Esbjerg fB in Denemarken, kreeg Andrew te horen dat er interesse was vanuit Nederland. "Ik had er twee jaar op zitten in Denemarken en kreeg te horen dat ik een kans had om professioneel voetbal te gaan spelen in Nederland. Het was heel intrigerend voor mij toentertijd en ik besloot om de kans te pakken." Hij vertrok naar ons kikkerlandje met een duidelijk plan. "Het was mijn bedoeling om bekend te worden met Nederland. Niet alleen de voetbalstijl, waarvan ik vond dat die bij mij zou passen, maar ook de cultuur, de gebruiken en de taal. Sportief was het mijn plan om me aan te passen, ik wilde zo hoog mogelijk spelen. Ondertussen zoveel mogelijk leren van de spelers en trainers om me heen, zodat ik de club kon helpen een succesvol seizoen te behalen."

En het werd een succesvol seizoen, voor de club in ieder geval, met een zesde plaats als eindresultaat. Andrew zelf speelde in totaal maar 23 minuten, uit tegen VVV-Venlo (1-0 nederlaag). "Ik was trots om onderdeel te zijn van die ploeg, maar toch teleurgesteld met mijn eigen rol daarin. Ik had me er wel meer van voorgesteld, maar het was wel een mooi leerjaar. Het was een lastig seizoen, maar ik ben van mezelf een veerkrachtig en positief persoon, dus ik probeerde gewoon zoveel mogelijk te leren van de mensen bij de club. Dingen gaan nou eenmaal niet altijd zoals je het wilt in het leven, maar hoe je er op reageert bepaalt wel waar je toekomst je brengt. Met alle professionele trainers en goede spelers om me heen heb ik mezelf goed kunnen ontwikkelen in die tijd en ook heb ik er een aantal goede vrienden aan over gehouden."

Onafgemaakte zaak
Na één seizoen kwam er helaas een eind aan zijn tijd in Almelo. Andrew besloot om het noordelijker te zoeken, bij sc Veendam. "Dat was een leuke tijd waar ik een hoop mooie herinneringen aan over heb gehouden. Op het veld was het een leuke tijd met een goede groep, maar ook buiten het veld was het top. Veel vriendelijke en oprechte mensen bij sc Veendam waaraan ik vaak terugdenk. Ik kreeg te horen dat er vanuit Toronto FC in Canada interesse was, dus ik besloot om het daar te proberen. De transfer wist echter niet helemaal rond te komen en daardoor voelt mijn tijd bij Veendam toch nog altijd als een onafgemaakte zaak."

Maar Nederland was nog zeker geen onafgemaakte zaak voor Ornoch. In 2011 duikt hij op in Velsen-Zuid bij de Witte Leeuwen van Telstar. "De Velsenaren, de supporters, het management, de trainersstaf en de spelers maken deze club heel speciaal. Ik was heel blij dat ik weer kon voetballen en genoot van iedere minuut. We hadden een goed team met talentvolle, hardwerkende spelers waarmee we echt iets neer begonnen te zetten. Helaas kreeg ik vroeg in het seizoen een blessure die er uiteindelijk voor zorgde dat mijn carrière er op zat. Het was een moeilijk seizoen, absoluut een keerpunt in mijn leven. Toch bleek deze vloek achteraf een zegening te zijn."

Voetbalschool
Terug in Canada begon Andrew zich te focussen op andere zaken. Hij begon zijn energie te steken in zijn familie, zijn opleiding en ook in zijn verdere carrière. "Ik begon me te verdiepen in jeugdontwikkeling en management. In Toronto begon ik met een bedrijf, het ondernemerschap was en is nog steeds een groot avontuur voor mij en ik geniet van ieder moment. Samen met voormalig Heracles-keeper Jörg van Nieuwenhuijzen begon ik een succesvolle voetbalschool en academie, Dutch Connection FC, waarmee we zelfs een partnerschap aan zijn gegaan met Feyenoord Rotterdam voor de Feyenoord Camps Canada. Het idee was simpel, breng de Nederlandse stijl van spelen en filosofie naar Canada en leer de jeugd van jongs af aan op een hoger niveau te voetballen."

Het mocht dan een 'simpel plan' lijken, de uitwerking is uitermate succesvol. Momenteel wordt DCFC al gezien als één van de top jeugdontwikkelingsprogramma's in Canada. Ze werken samen met een handjevol voormalig (Nederlandse) profs en internationals die met hun passie en ervaring DCFC toonaangevend hebben gemaakt in het Canadese voetbal. "Wij willen dat spelers zowel op als buiten het veld succesvol worden. Daarin zijn we ons nog altijd aan het ontwikkelen, zodat we de volgende generatie voetballers nog beter kunnen helpen. Daarnaast willen we de leeromgeving ook verder verbeteren, spelers zullen daardoor kritischer en verantwoordelijker moeten gaan denken. Het is heel motiverend om spelers in de beginfase van hun ontwikkeling fundamentele gewoonten en principes te leren. Het zou dan ook prachtig zijn om een speler die afstudeert aan DCFC later te zien als professional of misschien zelfs als Canadese international."

Zidane
Dat zou een prachtige kers zijn op de DCFC-taart, maar Andrew heeft zelf in 2009 ook een persoonlijke droom waargemaakt. "In Toronto, in 2009, speelden we een liefdadigheidsduel en daarin zat ik in één team met Zinedine Zidane. Het was een droom die uitkwam, aangezien hij toch een van mijn idolen was vroeger. Ik heb uren naar hem gekeken op televisie en op straat probeerde je hem toch altijd na te doen. Aan die wedstrijd heb ik een geweldige herinnering overgehouden."

Net als aan zijn tijd in Almelo, dat is waarom hij Heracles nog altijd volgt. "Ik volg ze vooral via Instagram en het is mooi om de nieuwe generatie, de resultaten en de highlights te zien. Ik wil de club nog heel veel succes wensen in de komende jaren."