Deense vleugelflitser komt nog eens graag naar Almelo

Op twintig minuten rijden van Kopenhagen ligt Ishøj, een plaatsje met ongeveer twintigduizend inwoners, gelegen aan de Baai van Køge. Tot zover het topografische gedeelte van dit interview, want het gaat natuurlijk niet over Ishøj. Het gaat over de vleugelspeler die daar geboren is en voor een half seizoen bij Heracles gestald werd: Martin Christensen.

Martin zijn carrière begon, niet geheel verrassend, bij een club uit diezelfde baai. "Ik was amper 17 jaar oud toen ik mijn debuut mocht maken voor Herfölge BK. Het was geweldig, een dag die je altijd bijblijft." Hij bleef vier seizoenen lang bij de 'Hærfuglene', kwam tot 55 wedstrijden en was een kind van de club. Maar toen kwam Charlton Athletic aankloppen, een kans die hij niet kon laten schieten. "Het was heel anders in Engeland dan wat ik gewend was in Denemarken. Ik heb bij Charlton en ook in Engeland veel geleerd, voornamelijk als mens. Het was absoluut een droom die uitkwam om bij zo'n grote club te voetballen."

Mindere periode
Helaas voor Martin kwam de droom nooit echt uit om voor de club uit het zuidoosten van Londen te spelen. Althans, niet voor het eerste elftal. "Het was het idee van de club om mij toen uit te lenen. Ik moest speeltijd krijgen en ook wedstrijdritme opdoen. Ik ben vooral heel trots dat ik in zo'n sterke competitie heb mogen spelen. En ik ben Heracles ook heel dankbaar voor die tijd." Echt een succesvolle tijd was het helaas niet. In februari 2008 ontving Martin een rode kaart in een wedstrijd van de beloften tegen Jong BV Veendam, waarvoor hij vier wedstrijden geschorst werd. Tot overmaat van ramp raakte hij op de training aan het einde van het seizoen geblesseerd aan zijn knie. "Dankzij die blessure lag ik eruit voor zeven maanden." En daarmee kwam er, na elf competitiewedstrijden en een bekerduel, een einde aan zijn tijd in Almelo.

Na een lange revalidatie en een korte verhuurperiode aan Lyngby in Denemarken werd Martin definitief van de hand gedaan door Charlton. Hij kwam terecht aan de Adriatische Kust bij Rimini Calcio in de Italiaanse Serie C. "De Italiaanse speelstijl was heel erg moeilijk voor mij om onder de knie te krijgen, waardoor die periode niet makkelijk was. Daar bovenop was ik ook ver weg van familie wat het ook niet makkelijker maakte. Al met al was het geen goede match." Na vier wedstrijden gespeeld te hebben dat seizoen, pakte hij dan ook zijn koffers in om terug te gaan naar Scandinavië.

Terugkeer
Na een jaar doorgebracht te hebben in Noorwegen bij Haugesund ging Martin terug naar Denemarken. "Dat was eigenlijk een 'no brainer'. Ik wilde dichterbij mijn familie spelen. Daarnaast promoveerde de ploeg uit mijn geboortestad, HB Køge, naar de Deense Superliga." In dat seizoen begint de drang naar een buitenlands avontuur weer op te komen en na 46 wedstrijden besloot hij met zijn gezin toe te geven aan die drang. "Het was na een seizoen in Denemarken een beslissing die ik samen met mijn gezin maakte. We wilden het graag nog eens in het buitenland proberen. Vanaf mijn tijd bij Åtvidaberg begonnen denk ik wel de beste jaren in mijn carrière."

Als één van de sterkhouders van Åtvidaberg kwam Martin tot 83 wedstrijden en wist hij zich vanuit het tweede niveau van Zweden in de kijker te spelen bij het grote Helsingborgs IF, onder leiding van Henke Larsson. "Ja, dat was een geweldige ervaring. Henke is echt een legende in Zweden en je kon ook aan alles merken dat hij een grote carrière heeft gehad. Hij is een coach die heel duidelijk is in wat hij wil." Toch wist Larsson het niet helemaal op de rit te krijgen en er ontvouwde zich een doemscenario bij Helsingborgs. De resultaten waren niet best en de club wist de ommekeer niet teweeg te brengen, waardoor het grote Helsingborgs degradeerde.
"Het was de ergste ervaring in mijn carrière. Zo'n grote club als Helsingborgs IF hoort op het hoogste niveau te spelen. De hele stad leeft mee met die club en die fans verdienen het om hun club op dat niveau te zien spelen."

Jeugdtrainer
Martin ging na de degradatie weer terug naar HB Køge in Denemarken, de club waar hij tussen 2011 en 2013 al speelde, tevens de club uit zijn geboortestad. "Het was voor mij altijd al het doel om hier af te sluiten. Voor mij was het na de degradatie ook een mooi moment om terug naar huis te gaan. Afsluiten bij Køge maakte de cirkel ook weer mooi rond voor mijn gevoel." In 2019 besloot hij zijn voetbalschoenen aan de Deense wilgen te hangen, maar weg bij zijn club ging hij niet. Martin is tegenwoordig trainer bij de U19 van HB Køge. "Ik ben een type coach die veel ondersteuning biedt aan zijn spelers, maar ook wel veeleisend is, voornamelijk op de details." Of hij ook al bezig met zijn verdere toekomst als trainer? "Nee, absoluut niet. Op dit moment ben ik gelukkig bij de club en ben ik daar helemaal niet mee bezig. Maar je weet nooit wat de toekomst brengt."

Trotse Heraclied
De resultaten uit Almelo houdt Martin nog goed in de gaten. "Ik houd de uitslagen en stand natuurlijk in de gaten en heb altijd de hoop dat het goed gaat. Helaas heb ik geen contact meer met mensen bij de club, maar ik zou het heel mooi vinden om de club weer eens te bezoeken en aan het werk te zien. Ik ben vooral trots dat ik mezelf Heraclied heb mogen noemen. Het is een prachtige club en ik kan niet wachten om weer eens een wedstrijd te komen kijken."