Rudy Metz: parttime aanvaller, parttime ambtenaar

Begin vorig jaar werd bekend dat Lionel Messi in vier jaar tijd 555(!) miljoen verdiende bij FC Barcelona. Een duizelingwekkend bedrag waarmee hij zichzelf wel een 'beetje' financieel onafhankelijk heeft gevoetbald. Hoe anders was dit 40 jaar geleden waar menig voetballer zelfs tijdens zijn carrière een baan ernaast moest hebben. Neem bijvoorbeeld Rudy Metz, professioneel voetballer voor Heracles van 1984 tot en met 1986.

Rudolf Metz begon zijn voetballoopbaan op het eiland waar hij geboren is, Ameland. "Toen ik elf was ben ik begonnen bij Geel Wit uit Nes. Op mijn achttiende speelde ik in het eerste elftal een oefenwedstrijd tegen de beloften van Cambuur Leeuwarden. Ik wist twee keer te scoren én ook in de volgende wedstrijd, tegen Drachten, wist ik twee keer te scoren. Deze keer onder het toeziend oog van de toenmalige trainer van Cambuur."
Rudy verdiende daarmee een transfer naar Leeuwarden waar hij vervolgens 3 seizoenen bleef en een mooie tijd heeft gekend. Toch werd hij op een gegeven moment gepasseerd in de voorhoede. "Er heerste een gevoel in de technische staf van: Wat van buitenaf komt, is beter. Andere spelers kregen de voorkeur voorin, boven mij. Daardoor raakte ik op het tweede of soms zelfs derde plan. Dat wou ik niet."

Hij besloot zijn heil ongeveer 80 kilometer naar het oosten te zoeken, bij BV Veendam. "Toen ik er binnen liep was Veendam voornamelijk te vinden onderin de Eerste Divisie. Op zich heb ik daar best een leuke tijd gekend en veel doelpuntengemaakt, maar gaandeweg het laatste seizoen merkte je dat je niet uit de kelder van de competitie weg kwam. De ambitie raakte verloren bij de club, financiële problemen werden erger en ook het salaris werd op een gegeven moment niet uit betaald. Toen heb ik voor mezelf besloten om wat anders te zoeken."

Tijd in Almelo
Heracles kwam op zijn pad. "In die tijd club hadden ook veel andere clubs het financieel zwaar, maar ik had direct een goed gevoel bij de club." Metz kwam terecht in een team met onder andere Jan van Staa, Hendrie Krüzen, Ray Richardson en wijlen Ab Gritter. "We hadden een hele ervaren ploeg en mede daardoor wisten we kampioen te worden. Het hele seizoen was spannend en werd alleen maar spannender op het einde, maar die ervaring in de ploeg trok het over de streep." Niet alleen de competitie zelf was spannend, ook de bestuurlijke wanorde en financiële huishouding maakten het spannend voor de ploeg.

"Er kwamen en gingen veel bestuurders gaandeweg het seizoen met daarbij ook veel ruzie. Als selectie kregen wij daar niet zoveel van mee. Althans, in het begin." De gehele selectie werd bij iedere gewonnen wedstrijd een premie beloofd, maar door de goede resultaten liep dat bedrag snel op. Iets wat de financiële huishouding van Heracles op dat moment niet echt kon hebben. "Dat stelsel werd snel afgekocht. En met dank aan Arie Stehouwer en Gerard Somer kregen wij ook gewoon ons loon op tijd."

Verloren jaar Eredivisie
Na het kampioenschap in de Eerste Divisie waren er wel een aantal versterkingen nodig om het team klaar te krijgen voor een stap hogerop. Maar dankzij het eerder genoemde financieel zware weer waar de club in zat, besloot het bestuur om juist de hand op de knip te houden en zelfs op sommige plekken nog te saneren. "We voelden ons door de club in de steek gelaten op dat moment want wij wisten ook wel dat we niks te zoeken hadden in de Eredivisie zonder gerichte versterkingen. Het was gewoon teleurstellend als speler, want we konden simpelweg te weinig brengen." Ondanks het mindere team weten ze toch kampioen van Twente te worden (0-3 in het Diekman en thuis 0-0). "Ook tegen Go Ahead Eagles wisten de punten te pakken. Jan Jongbloed deed veel moeite om ons van scoren af te houden die eerste wedstrijd, maar ik wist toch te scoren die wedstrijd."

De degradatie, maar ook het besluit van bestuur om de hand op de knip te houden, doen Rudy besluiten om zijn loopbaan ergens anders te gaan vervolgen. "Veel spelers gingen weg of stopten er mee en dat speelde ook wel mee want het team viel uit elkaar. Ik stelde mezelf ook de vraag of ik dit wel wilde: een stap terug naar de Eerste Divisie op mijn 26e. Terwijl ik juist had gehoopt een stap omhoog te kunnen maken."

Naar het Noorden
Hij maakte een overstap naar FC Emmen. "Een noodsprong hoor. Mijn oudste broer zat daar in het bestuur en bood mij een contract voor een jaar aan. Het was het eerste jaar betaald voetbal voor de club, waarbij er 5 of 6 spelers betaald kregen en de rest op amateurbasis speelden. In dat seizoen scoorde ik 15 keer, waarmee ik zelf wel tevreden was. Ik kon ook langer blijven bij Emmen, maar er was in mijn ogen te weinig ontwikkeling bij de club." Hij trok verder naar het noorden om bij sc Heerenveen te gaan voetballen.

"Prima tijd daar gehad. Wel veel pech in de ploeg met blessures. Zowel de links,- als rechtsbuiten raakte geblesseerd, waardoor ik op een gegeven moment in de aanval bijgestaan werd door twee middenvelders." In de voorbereiding sloeg ook voor Rudy het noodlot toe. Tegen FC Twente kwam hij in botsing en de schade was groot: twee gebroken ribben en een geperforeerde long. "Ik miste de rest van de voorbereiding, begon met een achterstand aan het seizoen en kon de eerste seizoenshelft als verloren beschouwen. Daardoor heb ik er niet echt het maximale uit kunnen halen daar, ook al kwam ik toch nog tot 13 doelpunten."

Pech in Emmen
"Met de contract onderhandelingen kwamen we er maar niet uit, helaas. Riemer van der Velde was misschien koppig, maar ik als Amelander kon er ook wat van. Ook waren er bij Heerenveen toen tekorten, waardoor het financieel allemaal wat lastiger lag." Alsof hij een retourtje had geboekt, ging Rudy terug naar de club waar hij vandaan kwam: FC Emmen. "Deze keer zonder amateurs, maar met Hendriksen als trainer. Een goede trainer! We wisten een periodetitel te pakken en daarmee ook nacompetitie. Daarin wonnen we alles, ook van Heracles."

"Eigenlijk stond niks de eerste promotie van de club in de weg. We wonnen thuis van Heerenveen, maar kwamen uit snel met 2-0 achter. Na 20 minuten scheurde ik mijn kruisband en was het voor mij einde oefening. En iets later ook voor de club. Gelukkig wisten ze zich dertig jaar later toch te knokken naar de Eredivisie." Acht maanden revalidatie, dat was wat Rudy te wachten stond na zijn blessure, maar tijdens die revalidatie waren er ook veranderingen binnen de club.

Zelfde lot Veendam
"Als voorzitter van de spelersraad heb ik me een aantal keer verzet tegen die veranderingen. Er was een nieuw bewind binnen de club, maar het ging allemaal heel raar. Een contractverlenging zat er dan ook voor mij niet meer in bij Emmen." Hij ging een stapje lager voetballen bij Hoogeveen en later bij Beilen, maar merkte dat amateurvoetbal niet voor hem weggelegd was. "Ik probeerde iedereen met mijn tempo mee te laten voetballen in plaats van andersom. Het was een lastige aanpassing voor mij. Later ben ik bij een lager elftal gaan voetballen met veel bekenden uit Veendam. Dat heb ik tot mijn 57e volgehouden."

Ook behaalde hij zijn trainerslicentie voor het voetbal, maar kwam hij er achter dat hij iets te fanatiek was voor het amateurniveau. Ook de onzekerheid van een toekomst in het profvoetbal kon hij zich niet permitteren. "Als full-prof in die tijd kon je je geld alleen goed verdienen bij Ajax, Feyenoord of PSV. Die kwaliteit was voor mij iets te hoog gegrepen, dus heb ik naast mijn voetbal loopbaan een baan als ambtenaar in Pekela gehad. Tot 2011 was ik afdelingshoofd en nu zit ik bij de gemeente Veendam. Ook heb ik nog een tijdje de scouting gedaan voor de club BV Veendam, wat ook heel mooi om te doen was."

Helaas bestaat de club van de Langeleegte niet meer. "Het is jammer dat de club weg is, sommige clubs horen in het Nederlandse voetbal te blijven. Maar het had Heracles ook zomaar kunnen overkomen in die jaren dat ik er was. Gelukkig gaat het ze nu voor de wind, met het nieuwe stadion en de mooie dingen die ze laten zien."