120-jarig bestaan: Op naar de Eerste Klasse!

Op 3 mei 2023 bestaat ons mooie Heracles alweer 120 jaar! Speciaal voor dat jubileum kijken wij iedere maand terug in onze rijke historie. Hoe is onze club opgericht? Op wat voor een manier is Heracles Almelo tweemaal kampioen geworden? En hoe was het om aan de Bornsestraat te spelen? Allemaal onderwerpen die aan bod komen in dit item. Deze maand pakken we het op vanaf 1913 tot 1922, de periode van het eerste kampioenschap en de Eerste Wereldoorlog.

In 1913 komt de club in een andere regio terecht waardoor ze tegen ploegen uit Zwolle (ZAC en PEC), Amersfoort (Quick en HVC) en Kampen (Quick) terecht komen. Net als een paar jaar eerder, misdroeg de achterban van Heracles zich nu weer. Het Amersfoortse Quick kreeg een flink aantal klappen te verduren na hun bezoek aan de club uit Almelo. De bond was het zat en Heracles werd gestraft door een aantal wedstrijden op vreemde bodem te moeten spelen. Het maakt voor de Almeloërs dat seizoen niet uit waar ze voetballen, want in 1913 worden ze voor het eerst kampioen, in de tweede klasse A.

Zware jaren
Een jaar later brak de Eerste Wereldoorlog uit, waardoor er bij Heracles ook veel veranderde. Een aantal spelers, maar ook bestuurders werden opgeroepen voor de mobilisatie, al bleef Nederland wel neutraal in het hele conflict. Door de Nederlandse Voetbal Bond werden materialen uitgedeeld bij de kazernes om verveling bij de militairen tegen te gaan. De bond besloot ook om nood competities uit te schrijven, waardoor er niet echt gevoetbald werd in klassen maar meer in de buurt ging voetballen. Voor verenigingen was het zwaar om het hoofd boven water te houden, zeker wanneer in 1918 ook nog eens de Spaanse Griep om zich heen begint te grijpen in Nederland.

"Toen er velen ziek waren, speelden meerdere leden twee wedstrijden op één zondag”, aldus voorzitter Bernard Tijhof, die vanaf 1918 het roer overneemt. De gebroeders Reuvenkamp sleepten de vereniging er in de eerste oorlogsjaren doorheen en richting het laatste jaar van de Eerste Wereldoorlog begon het weer een beetje normaal te worden voor de Bond. In 1918 heeft het er ook alle schijn van dat Heracles voor de tweede keer kampioen wordt, maar doordat ze de laatste twee wedstrijden verliezen tegen respectievelijk Daventria en PEC, is het ZAC uit Zwolle dat er met de titel vandoor gaat.

Één speler die speciaal benoemd mag worden uit deze jaren is Hein Hilbrink. ‘Onze Hein’, zoals hij door de supporters wordt genoemd, komt in 1914 onder de lat te staan bij Heracles en blijft daar bijna 17 jaren de onbetwiste nummer één. Of ja, onbetwist? Hein houdt wel van een goudgele rakker en soms zijn er zaterdagen bij dat hij er iets teveel van houdt waardoor hij niet fit genoeg is om te keepen. Gelukkig voor hem is hij kwalitatief te goed om niet meer te laten keepen. Hein Hilbrink zal pas in 1931 echt afscheid nemen, wanneer de club in Frits Dekker een volwaardige vervanger heeft gevonden. Maar Hein zal in zijn periode zichzelf nog wel landskampioen mogen noemen nadat hij 1927 de titel weet te pakken met ‘zijn’ Heracles.

Promotiepotjes
Bernard Tijhof nam dus, samen met Jan Schuitemaker, het roer over binnen de club en dat bracht ook een frisse wind. De club moest een nettere club worden, zowel in gedrag op en om het veld als in de accommodatie. Dus wordt er weer een verhuizing gepland, ditmaal naar ‘den Bornschenweg’. Het eerste seizoen daar levert geen succes op, maar in het seizoen 1919-1920 weten ze kampioen te worden in de Tweede Klasse. Na de wedstrijd tegen PEC Zwolle op 21 maart 1920 wachten honderden supporters de spelers op bij het station. Helaas gaat het in de promotiewedstrijden tegen Theole uit Tiel mis. Uit in Tiel wordt met 2-0 verloren door twee eigen doelpunten en ook thuis weet Heracles niet te winnen, het duel eindigt in 1-1.

In de zomer van 1920 is het nieuwe complex ‘aan den Bornschenweg’ gereed om te betrekken en dat is niet het enige dat nieuw is bij de club. Dankzij textielfabrikant Ten Cate weet Heracles een Britse trainer binnen te halen, Horace Colclough. De oud speler van Crystal Palace laat de ploeg twee keer in de week trainen en introduceert ook de tactische avond, waarbij de spelers de avond voor de wedstrijd te horen krijgen wat er van hen verwacht wordt in de komende wedstrijd. 

#MissiePromotie geslaagd
Heracles doet het, onder leiding van Colclough, goed dat seizoen en heeft na een gelijkspel in Zwolle tegen PEC het kampioenschap van de Tweede Klasse weer binnen. Ditmaal mogen ze het opnemen tegen Wageningen in de promotiewedstrijden. De eerste wedstrijd wordt gespeeld in Almelo en wordt, mede dankzij een hard schot van Jan Freese, gewonnen met 3-2. Daardoor heeft de ploeg aan het doelpuntloze gelijkspel in Wageningen genoeg om te promoveren naar de Eerste Klasse. Niet alleen het eerste elftal weet te promoveren, ook het tweede elftal is kampioen geworden en gaat naar de tweede klasse.

Het eerste seizoen in de Eerste Klasse begint niet voortvarend voor Heracles, want alleen tegen Vitesse wordt er gewonnen. Daarom wordt er vanuit de elftalcommissie besloten wat verjonging in het elftal toe te passen en komt onder andere Bertus Freese in het elftal, waarmee (na Jan en Gerrit) het totaal van de familie Freese in Heracles op drie komt. De verjonging werpt zijn vruchten! Heracles verliest nog maar één keer en eindigt het seizoen 1921-1922 als derde.

[Bron: De Tweekleur Omhoog]

Volgende maand gaan we het hebben over het allereerste landskampioenschap van Heracles Almelo, de eerste semi-international van onze club en de oplevering van onze prachtige tribune aan de Bornsestraat. We hebben het dus over 1923 tot en met 1932.