Shayesteh: 'Krüzen gaf mij veel vertrouwen'

Een voetbalcarrière kan raar lopen. Het ene moment ben je een groot talent in de jeugdopleiding van een BVO. Niet veel later speel je voor slechts €300 per maand in de Jupiler League, om vervolgens voor 40.000 man te spelen voor je land naast je broer. Het is een grove greep uit de carrière van Qays Shayesteh.

Een loopbaan die begon in de jeugdopleiding van de oosterburen: „Bij FC Twente stond ik wel als talent te boek. Maar ik ging drie keer de fout in, waarna Fred Rutten zei ‘Nu is het afgelopen’ en ik kon vertrekken bij Twente”. Lang duurde het niet voor Qays voordat hij een nieuwe club had gevonden, want hij streek neer in Almelo.

Krüzen
„Bij Heracles dacht ik dat het mijn laatste kans zou zijn”, vertelt Qays, die bij de zwart-witten kwam te werken onder Gert Heerkes. Én assistent-trainer Hendrie Krüzen, van wie hij na al die jaren nog steeds een hoge pet op heeft. „Krüzen is een groot voetballer geweest en een fijn persoon. Hij gaf mij en de andere spelers veel vertrouwen” In de zevende speelronde mocht hij zijn debuut maken voor Heracles, thuis tegen ADO Den Haag (3-1).

„De trainers belden mij om te vertellen dat ik bij de wedstrijdselectie zat. Toen ik van de bank werd geroepen, voelde dat echt geweldig”. vertelde Qays, die naast dat duel tot nog zes wedstrijden kwam in zijn twee seizoenen in het zwart-wit. „Mijn eerste seizoen ging naar mijn mening goed, het tweede ook wel. Maar dat was maar voor even”. In zijn tweede seizoen zwaaide Gertjan Verbeek de scepter.

„Kijk, toen ik jonger was zei ik wel eens dat hij één van de redenen was dat het mij niet is gelukt bij Heracles. Maar nu ik ouder ben weet ik dat het aan mijzelf heeft gelegen”, gaf hij eerlijk toe. „Verbeek was heel anders in de omgang dan Gert Heerkes, maar hij kon je wel echt een betere speler maken”. Shayesteh kwam niet voor in de plannen van Verbeek en vertrok dan ook in de zomer van 2010 naar Veendam.

Keuzes
Bij het inmiddels failliete Veendam kwam Qays op amateurbasis terecht. „Toen ik daar kwam, zaten ze al op het randje van faillissement. Dat was ook de reden dat ik na een half seizoen ook vertrok”. Hij zocht zijn heil iets zuidelijker, bij FC Emmen.. „Het waren financieel zware tijden in de Jupiler League. Bij Emmen kon ik terecht voor €300,- per maand” Bij de Drentse club kwam hij twee oud bekenden tegen. Tjaronn Chery en trainer René Hake kende hij nog van zijn tijd in de Twente jeugd.

Qays vroeg zichzelf af wat hij wilde gaan doen en besloot een stap terug te doen. Hij kwam terecht in het Twentse amateurvoetbal. Eerst bij v.v. Glanerbrug. Maar nadat die club ook met faillissements perikelen te maken kreeg, stapte hij over naar DETO in Vriezenveen. Bij DETO kende hij zeven mooie jaren, waarin hij zich ook weer terug voetbalde in de nationale ploeg van Afghanistan.

International
„Anoush Dastgir, tegenwoordig assistent-trainer van Almere, was in 2017 assistent bondscoach van Afghanistan. Ik gaf hem aan dat het nog een droom voor mij was om samen met mijn broertje voor de nationale ploeg te spelen”. Qays speelde in 2011 al twee interlands voor Afghanistan tijdens een kwalificatietoernooi. In Nepal nam hij het op tegen Sri Lanka (1-0 winst) en Noord-Korea (2-0 verlies).

Maar niet samen met zijn broertje, Faysal. En dat zou gebeuren voor Qays. „Dastgir kwam kijken bij een wedstrijd van mij bij DETO en gaf aan dat hij vond dat ik het voetballend nog wel had, maar fitheid tekort kwam. Ik beloofde hem dat ik fit genoeg zou worden”. Hij brengt het ook nu nog met overtuiging over. Die overtuiging moet Dastgir ook gevoeld hebben, want hij zei het hem toe. Niet veel later deelde Qays, onder toeziend oog van 40.000 uitzinnige fans, het veld met zijn broertje Faysal. „En dan nog 32 miljoen Afghanen die via de televisie meekeken. Een geweldige ervaring! Supporters in Azië zijn, net als in Zuid-Amerika, bloedfanatiek”.

Werken met jeugd
Na wat omzwervingen in de amateurwereld hing Qays bij Sportlust Glanerbrug zijn voetbalschoenen aan de spreekwoordelijke wilgen. „Het was niet meer te combineren met mijn werk. Ik werk als zzp’er in de jeugdzorg, waarin mijn werktijden heel erg wisselend zijn. Als ik iets wil doen, wil ik dat voor de volle 100% kunnen doen. En dat kon met voetbal niet meer”.

Wel heeft hij nog plannen om zijn trainers diploma te gaan halen. „Ik ben al eens met de cursus begonnen, maar die kon ik helaas niet afmaken. Toch lijkt het mij wel mooi om het af te maken en in het jeugdvoetbal te gaan werken”. Ook heeft hij nog contact met de man die zijn droom heeft laten uitkomen: Anoush Dastgir. „Hij nodigde mij laatst uit voor de wedstrijd Heracles - Almere. Het was zeker fijn om weer eens terug in het stadion te zijn!”