Een Wedstrijddag Met: Hoofdsteward Hamdi

Op de fiets naar het stadion, bij binnenkomst snel een halve liter ophalen bij de snackcounter en je plek en vaste buren opzoeken. Een gemiddeld begin van een wedstrijddag bij Heracles. Maar dat is natuurlijk niet voor iedereen hetzelfde. Daarom loop ik een wedstrijddag mee met meerdere mensen bij Heracles. Het startschot werd gegeven door hoofdsteward Hamdi Sahin.

Het is 9.45 uur, over tweeënhalf uur wordt er afgetrapt tussen Heracles en RKC Waalwijk. Normaal gesproken vertrek ik pas over een uur richting Erve Asito, maar vandaag loop ik mee met hoofdsteward Hamdi. Dus ik meld mij netjes om 10.00 aan het hek en zie hem al snel in het stadion lopen. Hij was al een tijdje in het stadion. "We hadden om kwart over negen eerst een briefing om de zaken rondom de wedstrijd even door te lopen", zegt hij terwijl hij zijn portofoon tijdens het vastmaken bijna uit zijn handen laat glijden.

Vriendelijk
De standplaats van Hamdi is het uitvak en rond 10.20 uur lopen we daar naartoe, terwijl we onderweg al tegen het eerste probleem aanlopen. "De broodjes zijn er nog niet", meldt hij. Ik vraag hem of het niet iets te vroeg is voor de lunch, maar hij lacht. "Nee, niet voor ons, voor de uitfans". Bij Heracles worden de uitfans altijd begroet met een broodje en een kopje koffie. "En een vriendelijke benadering, dat is ook niet altijd overal hetzelfde", vertellen hij en zijn Waalwijkse collega, die zojuist de parkeerplaats van het uitvak op zijn gereden.

Het zonnetje breekt door en een half uur nadat we de parkeerplaats van de uitfans op zijn gelopen, druppelen de eerste Brabantse gasten binnen. Vaders met kinderen, gehuld in geel-blauwe shirts en sjaals. "Dat is bij de wat kleinere clubs wat gewoner dan bij de grote hoor", vertelt Hamdi. "Daar is het voornamelijk zwarte jasjes, petjes en zonnebrillen". Deze fans neemt RKC natuurlijk ook mee, maar zullen over het algemeen in een bepaalde bus zitten. Althans, dat geeft de supporterscoördinator van de club aan. "Dat is de groep waarin de 'doelgroep' zich bevindt", waarschuwt hij.

Incidenten
Welke supporter er ook binnenkomt, iedereen wordt begroet met dezelfde vriendelijke lach door Hamdi. "Zoals ik zei: een vriendelijke benadering kan al een groot verschil maken", zegt hij, terwijl we met zijn tweeën naar een man met een Tesla lopen die zijn kenteken vergeten is door te geven voor de autocombi. Normaal gesproken zou hij geweigerd worden bij de poort, maar dat zou de middag van deze man en zijn zoon flink verpesten. Het blijkt een probleem dat door de vriendelijkheid van Hamdi als sneeuw voor de zon verdwijnt, waardoor beide heren het uitvak binnen treden.

"Ik ben als steward begonnen toen Heracles het Polman Stadion betrad, dat zal rond de eeuwwisseling zijn geweest", vertelt Hamdi tijdens een rustig moment. "Toen heb ik nog een tijd tussen het uitvak en de harde kern gestaan, die vakken lagen toen naast elkaar", gaat hij verder. Incidenten waarbij hij moest wegduiken voor gegooide stoelen, hebben Hamdi toen doen besluiten om een andere plek te vragen. Al snel kwam hij terecht in het uitvak. "Hier heb ik, op een enkele keer na, geen last daarvan. Ja, sinds corona is het wel weer eens raak", doelt hij op de incidenten rond AZ in 2021 en PEC en Go Ahead Eagles dit seizoen.

Zwembroek
De zes bussen rijden de parkeerplaats op. Een piekdrukte opeens bij het enkele toegangspoortje tot het uitvak. Maar geen gezeur, gewoon rustig achteraan sluiten en wachten op je beurt. Ook de bus met de 'doelgroep' loopt leeg, met één bijzonder geval ertussen. "Vannacht heb ik in de kroeg gezegd dat ik zo wel naar een uitwedstrijd kon met de voorspelde temperatuur. Belofte maakt schuld", lacht de jongen in zijn geel-blauwe zwembroek.

"Brabanders hebben wel vaker dit soort ludieke acties", lacht Hamdi. Hij vertelt over de discobus die de Willem II-supporters altijd meenamen, waardoor het bij ieder bezoek van de Tilburgers weer één groot feest is op de parkeerplaats. "Dan gaan de boxen naar buiten en knalt de muziek langs de auto's.” Het enige dat er nu over de parkeerplaats knalt is het zoveelste lege bierblikje. Hamdi veegt met zijn voeten alle blikjes bij elkaar, wanneer zijn oog valt op de grote plattegrond. De kaart, met daarop alle clubs in de Eredivisie en de afgelegde kilometers, was bezaaid met Waalwijk Youth-stickers. "Fijn!", brengt hij uit, terwijl hij en zijn Waalwijkse collega's beginnen te peuteren aan de stickers.

De wedstrijd is begonnen en, terwijl ik mij met de minuut beroerder voel door de vaak juichende Brabanders, papt Hamdi aan met de ene na de andere uitsupporter. De sfeer is gemoedelijk. Al zal de tussenstand, die ruim in het voordeel van RKC is, daar ook aan meewerken. In de rust moet hij drie mannen, die tegen het hek staan te zeiken, even aanspreken. Maar ook dat gaat met de lach die Hamdi bij iedereen tentoonspreidt. Tussen de momenten door is het vooral gemoedelijk praten en ouwehoeren met de collega stewards. 

Waarom?
Vlak voor het einde van de wedstrijd stel ik dan toch de vraag die bij mij altijd als eerste naar boven komt als ik aan stewards denk. Waarom doe je het? Want zoals ze zelf weleens zeggen: "Voor het geld hoef je het niet te doen". Gaandeweg de dag merk ik zelf dat het om twee zaken gaat. De eerste is de gastheer van de club zijn. Hamdi en zijn collega's zijn de eerste Almelose gezichten die fans zien bij aankomst en bepalen, tot op een bepaalde hoogte, voor veel mensen de sfeer die er die middag hangt. Ze zijn onderdeel van Heracles en zorgen ervoor dat anderen van de wedstrijden kunnen genieten.

En dat is dan ook het tweede punt, wat te vergelijken is met grensrechter zijn bij je zoons voetbalteam. Je doet het zodat hij kan blijven spelen. Want zonder stewards wordt het voor supporters een stuk lastiger om naar een wedstrijd te kijken. De club kan de veiligheid niet waarborgen zonder al die vrijwilligers, waardoor er niet gevoetbald kan worden. Of er moeten externe beveiligers ingehuurd worden, waardoor de prijs van een kaartje ook flink omhoog zal gaan. Twee dingen die wij als supporters niet willen zien gebeuren.

Het antwoord van Hamdi en zijn collega's kwam dan ook op deze punten uit. "Je bent een onderdeel van een hecht team waarmee je ervoor zorgt dat anderen kunnen genieten van de wedstrijd", was een mooi samenvattend antwoord van Hamdi. Maar daarbij uitte hij direct ook zijn zorgen. "Nieuwe aanmeldingen zijn er bijna niet, waardoor het veel op dezelfde mensen aankomt. We hebben nieuwe gezichten nodig", waarschuwt hij, waarna zijn collega's instemmend knikken.

Zonnetje
De Waalwijkers verlaten feestend de tribunes na een uitgebreid feest in het uitvak met de selectie op het veld. „Ik verwacht vandaag weinig problemen met deze uitslag”, voorspelt Hamdi voordat ik afscheid van hem neem. De laatste opdracht voor hem is om de Brabanders in de bussen auto’s te krijgen zonder problemen en ze weer de weg op te sturen. Iets dat een stuk makkelijk gaat wanneer ze iets te vieren hebben. “Dan zijn Brabantse middagen ook lang”, lacht een Waalwijkse steward.

Terwijl de Almelose vakken al lang leeg gestroomd zijn met teleurgestelde en ontstemde supporters, staan Hamdi en zijn collega’s hun taken nog te uit te voeren. Daardoor realiseerde ik dat de tijd die zij erin steken en het belang van stewards voor het wel of niet doorgaan van een wedstrijd wat meer gewaardeerd mag worden. Niet perse door de club, maar ook zeker door de supporters. Want tenslotte zijn u, jij en ik, maar óók zeker zij Heracles Almelo.

Wil jij n.a.v. dit artikel onderdeel worden van dit gezellige team en ook steward worden? Meld je dan aan via https://www.heracles.nl/2024/03/13/vacature-steward/ en versterk het meest gastvrije team van de Nederlandse voetbalwereld