Rampzalig weekend: degradatie lijkt onafwendbaar

Zojuist is bekend geworden dat Telstar heeft gewonnen van PSV. Daarmee is de achterstand van Heracles Almelo op de concurrentie opgelopen tot acht punten. Met nog zes wedstrijden te gaan wordt de situatie met de week nijpender en eerlijk gezegd: bijna uitzichtloos.

Heracles wist zelf vrijdagavond opnieuw niet te winnen, dit keer tegen Excelsior. Het past in een zorgwekkend patroon, want ook thuis tegen NAC en Telstar bleef een overwinning uit. Punten die je in deze fase móét pakken, worden structureel niet binnengehaald.

Die cijfers, gecombineerd met het zwakke spel dat wekelijks op de mat wordt gelegd, laten weinig ruimte voor optimisme. Degradatie lijkt inmiddels onafwendbaar. Wat dat betekent voor de club, het personeel en de directie is nog onduidelijk, maar één ding is zeker: de blik moet op volgend seizoen. Niet uit luxe, maar uit pure noodzaak.

Het seizoen kende slechts twee kleine lichtpuntjes. De korte opleving onder Hendrie Krüzen, met als uitschieter de 8-2 overwinning op PEC Zwolle, en de onvoorwaardelijke steun van de supporters, die de ploeg week in week uit blijven dragen, zowel thuis als uit. Daar houdt het positieve verhaal ook wel op.

Want wie verder kijkt, ziet geen pechseizoen, maar een club waar het op alle niveaus rommelt. Blessures van Jeff Reine-Adélaïde en Sem Scheperman speelden een rol, maar leggen vooral de gebrekkige breedte van de selectie bloot. De verkoop van Jizz Hornkamp, midden in een degradatiestrijd, is nauwelijks uit te leggen. En de lange lijst huurlingen? Op een uitzondering na brengen zij niet het niveau en al helemaal niet de intensiteit die nodig is om te overleven in de Eredivisie.

Daar komt nog eens bij dat de clubleiding allesbehalve stabiliteit uitstraalt. Drie trainers in één seizoen, een technisch directeur die vertrekt en een assistent-trainer die het elftal in de slotfase moet redden. Het zijn geen incidenten meer, maar symptomen van structurele onrust. Het zijn Italiaanse taferelen in Almelo, maar dan zonder kwaliteit op het veld om de chaos nog enigszins te verbloemen.

Heracles is daarmee niet alleen op het veld de grip kwijt, maar ook daarbuiten. En dat maakt de situatie misschien nog wel zorgwekkender dan de stand op de ranglijst.

Met nog zes wedstrijden te gaan en een achterstand van acht punten lijkt het doek nu al te zijn gevallen. De echte vraag is inmiddels niet meer óf Heracles degradeert, maar hoe de club deze chaos gaat ombuigen naar iets dat lijkt op een plan. Want zonder duidelijke koers dreigt een terugkeer naar de Eredivisie een stuk lastiger te worden dan waar we nu op hopen.